Een drukke baan in Nederland. 50.000 km per jaar in de auto. Steeds meer files. Steeds meer stress. In 1999 kwamen wij naar Andalusië. In eerste instantie niet met het idee om ons hier permanent te vestigen maar alleen om meer vakantie, meer rust te zoeken.
Hoe vaker we hier waren, des te beter het leven ons hier beviel. Na talrijke vakanties was het nog een kleine stap het werk in Nederland achter ons te laten en hier iets nieuws te beginnen. We kochten een oud pand in het dorp en vormden dit om tot pension.
We hebben natuurlijk ook de nodige tegenvallers gekend zoals je die in de televisieprogramma´s over emigraties ziet (‘Ik Vertrek’ of ‘Een plek onder de zon’).
Ja, de vooroordelen kloppen soms: mañana (letterlijk: morgen) betekent hier misschien morgen, misschien overmorgen, misschien volgende week of volgende maand maar in ieder geval niet vandaag. Afspraken zijn nogal rekbaar. Maar als je daartegen kunt, is het leven hier ideaal. Ook is er veel bureaucratie, maar bureaucratie met een glimlach. Neem overal de tijd voor, dan lukt alles. Denk nooit dat je iets in één dag kunt regelen. Hoogstens krijg je op de eerste dag aanwijzingen hoe je verder moet gaan de volgende dag.

Ons werk en onze interesses zijn min of meer hetzelfde als vroeger in Nederland: Moira geeft hier beeldhouw- en mozaïekcursussen. Ik (Joost) verzorg de sportieve tak van het bedrijf (organisatie van wandelvakanties) en heb eindelijk de tijd gevonden met toe te leggen op één van mijn passies zijnde schrijven. We werken hier veel meer relaxt.
We gaan niet meer terug naar Nederland en missen hooguit af en toe boerenkool, drop of pindakaas, zaken die hier niet te krijgen zijn maar die bezoekende vrienden graag meebrengen.