Na ons werkzame leven in Nederland wilden we op latere leeftijd verhuizen naar het prettige klimaat en de ontspannen cultuur van de Middellandse zee. We wensten daarvoor niet op onze pensioenleeftijd te wachten, maar wilden al eerder iets gaan ondernemen, zolang we nog voldoende goed ter been waren.  Waar naar toe was aanvankelijk nog niet helemaal duidelijk, evenmin wat het precies betekende om te “verhuizen”.
Lange tijd was Italië ons doel, het land met de prachtige taal en het overweldigende cultuurbezit. We hebben daar ongeveer 10 jaar rondgereisd en ontdekt dat het inderdaad een hele mooie taal is en dat je er op de cultuur niet uitgekeken raakt: uiterst sfeervolle kerkjes, prachtige oude binnensteden, musea en kerken vol met de meest fantastische kunstwerken en sterker nog, je vond het niet alleen waar het zich volgens de reisgidsen moest bevinden, maar je struikelde er gewoon over. Maar ja, die Italianen, dat was andere koek. In het begin leken ze heel erg vriendelijk en enthousiast, maar later kwamen we er achter dat het vooral geweldige toneelspelers zijn, extroverte figuren die  “fare la bella figura” tot een ware kunst wisten te verheffen. Ze waren op het ene moment heel erg enthousiast over jouw komst naar Italië en over jouw interesse, maar op het volgende moment waren ze al weer druk met iets anders bezig. En toen kozen ze ook nog in meerderheid voor Berlusconi, die, zoals alle Italianen heel goed wisten, alleen maar de politiek in was gegaan om gerechte straffen voor eerder door hem begane vergrijpen te ontlopen.  
Al lang vóór onze reizen naar Italië hadden we per camper een keer een rondreis door Andalucía gemaakt en na onze frustraties over Italië leek dat bij nader inzien toch wel een heel mooi alternatief. Een zelfs nog beter klimaat en een cultuur en een geschiedenis die toch ook zeer de moeite waard leken en waar door ons nog veel viel te verkennen. Bovendien schoten ons toen eerdere ervaringen met vakanties in Spanje te binnen. Zoals toen we met heel veel autopech rondreden door Noord-Spanje, richting Galicië.  Op de camping in Cantabria was nog maar net bekend dat we pech hadden met ons oude VW-busje of alle handige Spaanse mannen (de meerderheid) lagen al op hun rug er onder te knutselen en voorzagen ons van technische tips. Geen enkel van die mannen wekte de indruk dat hij lag te knutselen om een goede figuur te maken of om er aan te verdienen.
Waar in Andalucía?, dat was vanzelfsprekend de volgende vraag. Dit was echter niet zo moeilijk, dachten wij op dat moment. In onze plannen vertrokken wij letterlijk en figuurlijk vanaf het ideaal bereikbare vliegveld Málaga en kozen we niet voor de drukke, toeristische en poenerige kant van Marbella, maar voor de andere, oostelijke kant van Málaga, het gebied van de Axarquía, gelegen tussen enkele belangrijke cultuursteden en vlakbij een zeer groot natuurgebied, de Tejeda y Almijara.
We deden er dus 10 jaar over om uiteindelijk toch maar niet voor Italië te kiezen. Vervolgens kostte het ons een week om in Cómpeta terecht te komen. Nou ja, dat was wel iets meer dan een week, we hebben eerst via internet enkele honderden huizen in de Axarquía bekeken, daarna hebben we hier een week rondgereden en 24 uitverkoren huizen bezocht. Cómpeta beviel ons qua ligging, sfeer en dorpse gemoedelijkheid heel erg. In het dorp is sprake van een leuke en prettige mix van Spanjaarden en buitenlanders, hoewel bij nader inzien het aandeel van de Engelsen wel een stuk minder had mogen zijn.
Bij die 24 uitverkoren huizen bleek zich ook het min of meer ideale huis te bevinden waar we uiteindelijk voor hebben gekozen: tamelijk groot, vrij nieuw en degelijk gebouwd, maar toch in een typisch Andalusische stijl, met een prachtige tuin en boomgaard en met een werkelijk fantastisch uitzicht op de Sierra Almijara.  We kochten het in 2008 en kwamen er daarna vrij snel achter, dat dan nog geenszins duidelijk is wat het precies inhoudt om te “verhuizen” naar het buitenland, ook al is dat het droomland aan de Middellandse Zee. Allereerst waren we nog niet volledig toe aan ons pensioen: Hein werkte nog part time als zelfstandig adviseur van Nederlandse Ondernemingsraden en Hens had in Nederland nog creatieve activiteiten. Bovendien horen wij niet echt bij de typen van “ik vertrek”, wij hadden niet de behoefte om Nederland en daarmee ook onze familie en vrienden snel volledig achter ons te laten. We werden nomaden en gingen reizen tussen Nederland en Spanje. En toen er ook al snel veel vrienden en familieleden bij ons in Cómpeta op bezoek kwamen moesten we daarvoor een modus vinden: bezoek uit Nederland blijft niet één of twee dagen, je hebt ze in zo’n geval minstens een week over de vloer en dat was toch wel even wennen. Je raakt een stukje privacy kwijt en bovendien was het voor onze bezoekers ook niet altijd duidelijk dat wij hier in Spanje woonden en niet met vakantie waren. Vaak keken ze ons ‘s ochtends aan met een blik van “wat gaan we doen vandaag” en het kostte hen enige tijd om er aan te wennen dat ze af te toe zelf iets moesten ondernemen. We stelden dus al snel aan onze bezoekers als eis dat ze een auto moesten huren op vliegveld Málaga, anders zouden ze tijdens hun verblijf volledig van ons afhankelijk blijven.
Wij wennen er nu langzaam aan dat wij in Spanje wonen en niet alleen op vakantie zijn. We hebben nog een “pied-a-terre” in Nederland, maar staan nu toch langzamerhand wel voor de keus om steeds meer definitief voor Spanje te kiezen. Anders blijft het lastig om hier echt te integreren. Vooralsnog houden we onze Nederlandse pied-a-terre aan, als alternatief voor de verzengende Andalusische zomers en om onze Nederlandse contacten niet volledig te verwaarlozen.  We hebben echter wel steeds meer het gevoel dat we een definitieve stap moeten zetten. Dat is een geleidelijk proces. De gastvrijheid en de vriendelijkheid van de Spanjaarden zijn daarbij zeer behulpzaam.

Wij zijn Erwin, Sabrina en Tibo (12) & Dina (10) uit Herk-de-Stad (België).  Sinds 2004 reisden we naar alle warme Europese landen (Spanje, Kreta, Cyprus, Italië, Portugal,…) bij wijze van vakanties, maar begin 2010 begon het duidelijk te worden: Spanje was onze heimat. 
Door programma’s als Plek onder de zon, … werd het idee nog versterkt en zonder echt veel concrete hoop te koesteren trokken we eind augustus 2010 onze stoute schoenen aan en kwamen via Google terecht bij Hogar Creativo.  We belden hen op en vroegen om huizen te gaan bekijken in de regio van Mijas, juist ten westen van Malaga.  Maar Patricia vroeg even door naar wat we precies op zoek waren en diagnosticeerde ons als “oost-Malaga”.  Met de nodige twijfel gingen we akkoord om 1 dag ten westen van Malaga en 1 dag ten oosten van Malaga huizen te gaan bezoeken.
Bij aankomst in Nerja (ten oosten van Malaga) sloeg ons beider hart driemaal over: this was it.  Na een bezoekje aan Nerja en Frigiliana vertrokken we met Patricia op huizenjacht en huis 1 was eigenlijk al direct prijs: ons droomhuis.  We bezochten die dag nog diverse andere panden en gingen ’s anderendaags met Geert naar regio Mijas, maar de keuze was al gemaakt: ons droomhuis was gevonden.  Patricia had gelijk gekregen.
Een maand later, eind september 2010, deden we een bod dat aanvaard werd en eind oktober tekenden we voor akkoord.  Op 10 januari 2011 zaten we bij de notaris en werd Casa Nerjiliana (http://www.casa-nerjiliana.com) het onze.  We komen er zelf 5-6 keer per jaar op vakantie en als we er niet zijn stellen we het te huur aan vakantiegangers.
Het is dus snel gegaan, maar hebben nog geen seconde spijt gehad.  Ook niet van onze keuze om het over te laten aan Patricia y Gerardo.

Ons Spanjeverhaal….

We droomden er al een aantal jaren van, een huis in Spanje, als vakantiewoning en op termijn wanneer we met pensioen zouden zijn, om vaker, of eventueel permanent te verblijven. Alleen, het was nog niet duidelijk waar precies en of het wel betaalbaar zou zijn. De crisis heeft hier uiteindelijk in ons voordeel gespeeld….
Gedurende een aantal al jaren gingen we regelmatig op vakantie naar Spanje. Onze  voorliefde qua natuur ging uit naar het groene noorden. Baskenland, Asturië en Cantabrië met de Picos de Europa, Galicië… Enige nadeel : het weer daar is een groot vraagteken, veel regen in de zomer, sneeuw in de winter, qua klimaat niet veel beter dan bij ons.
We begonnen ons meer en meer te richten op Andalucia… In het voorjaar van 2009 hadden we een rondrit uitgestippeld langs minder bekende witte dorpen zoals Gaucin en Ubrique en enkele kleinere stadjes zoals Priego de Cordoba, Antequera, Ubeda en Baeza en hier en daar ons oog laten vallen op een aantal urbanisaties, maar er was altijd wel iets dat ons deed twijfelen. Zo was er bijvoorbeeld de urbanisatie in het onbekende Velez de Benaudalla, ideaal gelegen kort bij de autoweg tussen Motril en Granada, met een originele Moorse toren met gerestaureerde hamam, fitnessruimte en baden, mooi aangelegde Moors geïnspireerde binnentuin met waterkanaaltjes en fonteinen, prachtig zicht op de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada, maar… de appartementen zelf waren teleurstellend : piepklein keukentje, donkere, kleine ruimtes met een dakterras dat je enkel via  een draaitrap kon bereiken. Typisch Spaans dus van concept, maar niet wat wij voor ogen hadden als droomwoning…
Zelfde verhaal na een reis dat najaar richting Cadiz, Puerto de Santa Maria en  Jerez de la Frontera. Vaak superkleine appartementen met dakterras en weinig aandacht voor lichtinval, uitzicht,…. Mooie duingebieden wel en gezellige stadjes, maar voor de rest landschappelijk weinig interessant. De immobiliënmaatschappijen waar we terecht kwamen hadden blijkbaar ook nog niet veel verkocht aan buitenlanders. Ze hoorden het in Keulen donderden wanneer we spraken over een NIE-nummer  (of wilden zich daar niet mee bezig houden) en bij de plaatselijke Guardia Civil stuurden ze ons wandelen.
Bij het surfen op Internetin de winter van 2009 – 2010, op zoek naar de voor ons ideale match, zijn bij toeval terecht gekomen op de website van Geert en Patricia “Hogar Creativo”, een koppel Vlamingen bovendien, wat onvermijdelijk al meer vertrouwen wekte. Ze bleken hun kantoor te hebben in Frigiliana, vlakbij Nerja, in de Axarquia.  
Van heel die rondreis in Andalucia in het voorjaar van 2009 was de  Axarquia  ons bijgebleven als een streek met heel veel pluspunten : bergen, zee, aangenaam klimaat, witte bergdorpjes niet te ver van de kust, mooie, nog vrij onbezoedelde kustlijn  tussen Nerja en Almuñecar, weinig hoogbouw, Malaga en Granada in de nabijheid…
Hogar Creativo leek voor ons de ideale formule : op basis van een aantal criteria die we zelf hadden bepaald (Nerja of Frigiliana, appartement of huis met groot terras dat aansluit bij de living, bij voorkeur nieuwbouw, staanplaats voor de wagen of garage, 2 à 3 slaapkamers, zonnig, zicht op zee en/of de bergen, op wandelafstand van een dorpscentrum, bakker, restaurants…) stuurden ze ons via mail een eerste selectie door van een aantal woningen.
Enkele maanden later,  in april 2010,hadden we afgesproken met Geert om een aantal van de geselecteerdewoningen te bekijken en te vergelijken. Het was eigenlijk meteen raak, de eerste dag al toen we op het terras kwamen van de woning in Frigiliana :  voor ons de kloof van de Rio Higueron, links de bergen van het Parque Natural Sierra de Tejeda y Almijara. Eigenlijk was de beslissing al zo goed als genomen, maar Geert had 3 dagen uitgetrokken en afspraken gemaakt en we wilden toch ook zeker zijn dat we de juiste keuze maakten… maar niets van een vergelijkbare prijsklasse kon ons bekoren.
Na de 3 dagen deden we een bod op de woning in  Frigiliana, het bod werd aanvaard, Geert ging met ons naar de Guardia Civil in Torre del Mar om een NIE-nummer aan te vragen, naar Nerja voor een advocaat en naar Idecocina voor een keuken.
In juni kwamen we al terug om de definitieve koop af te sluiten in Malaga. Zodra de aankoop definitief was, gingen we op zoek naar meubelzaken, een schrijnwerker voor de afwerking van de ingemaakte kasten, een installateur van zonnewering…
De installatie van de keuken en de ingemaakte kasten werden tijdens de zomermaanden uitgevoerd. Geert hield hierbij een oogje in het zeil.
Ondertussen zijn we een goed jaar later later en hebben we ons appartement gezellig ingericht en omgevormd tot een tweede thuis.
Wanneer we één ding geleerd hebben van ons Spanje-avontuur, dan is het wel : aquí no hay estrés, no hay problemas, sólo soluciones y por fin todo se resuelve…

Wij zijn Peter en ingrid en zijn op 1 april van start gegaan met onze B&B El Refugio in Alcaucin.

Na 5 jaar een tapasbar gehad te hebben in Herentals ( El Toro ) was voor ons de tijd gekomen om met een nieuw avontuur te starten. Daar onze liefde voor Spanje zo groot was, was de keuze snel gemaakt. Na een tijdje zoeken vonden we dankzij Geert en Patricia uiteindelijk dit pand te midde van de prachtige natuur, met in onze tuin een natuurpark van 40000ha en aan de andere kant een uitzicht op het stuwmeer van Vinuela. En voor wie van de kust houd is het 25km van Torre de mar.

Onze gasten bieden wij fijne verzorgde kamers voorzien van airco, een ruim terras met zwembad en een ruime gemeenschappelijke eetplaats en zithoek. Indien gewenst is er ook de mogelijkheid om s'avonds te eten.
Voor meer meer info kunt u altijd terecht op onze website www.casaruralelrefugio.eu of op facebook ' El Refugio Alcaucin '

Wij, Filip Cappelle  40 jaar, Valerie Sartelet 37 jaar en onze zoon Cédric 10 jaar wonen sinds januari 2011 in het zuiden van Spanje.  We hadden beiden een vaste job in het onderwijs.  In België hadden we het perfect naar onze zin en we gingen vaak op reis.  Op een zeker moment waren we zo enthousiast dat we ooit de grote ‘overstap’ zouden wagen om in warmere oorden een nieuw leven op te bouwen…
Maar “ooit” kwam vlugger dan voorzien!  Zonder iemand van onze plannen te vertellen, trokken we in februari 2010 tijdens de krokusvakantie naar Portugal.  We hadden al twee keer in België gebouwd en we wilden nogmaals bouwen, maar nu in het zuiden.  In de paasvakantie gingen we terug, maar telkens was er iets die ons tegenhield.  Er kwam toen zelfs een onverwachte spelbreker opduiken: de ‘aswolk’.  We konden niet naar huis.  Eigenlijk was dit vervelend voor ons, omdat we daardoor de eerste dagen na de vakantie op school misten en bovendien wisten onze collega’s niet dat we weg waren.
Onze eerste gedacht was om een ruïne ombouwen tot een prachtig nieuw gebouw met alles erop en eraan.  Die plannen werden al vlug in de koelkast gestoken, toen we hoorden hoelang het nog zou duren tot we uiteindelijk van start zou kunnen gaan.  Twee of drie jaar… zolang hebben we niet.  Onze zoon is tien jaar en nu is het perfect om te emigreren.  Over enkele jaren zit hij volop in zijn puberteit en misschien is hij dan meer gehecht aan zijn vrienden en zijn omgeving.
We bleven maar verder zoeken.  De koers nam nu wel een andere richting aan.  We zochten naar woningen, waar nog een beetje werk aan was, maar na maandenlang zoeken, vonden we niet echt wat we zochten, tot we op een avond hoorden op de televisie dat het nu het moment was om vastgoed te kopen in Spanje.  Vanaf dan is alles zeer snel gegaan: we kozen voor een nieuwe bestemming:  Andalusië!  Dit was voor ons niet onbekend.  In 1994 waren we daar op verlovingsreis . We hadden toen al het idee om ‘ooit’ in Spanje te komen wonen… een romantisch idee, of toch niet?
We zagen onmiddellijk tussen al de zoekertjes heen woningen die ons aanspraken.  Zonder nadenken, belden naar Hogar Creativo.  We hadden toen nog nooit van Patricia en Geert gehoord.  Het klikte zo meteen dat we onmiddellijk van plan waren om naar hier te komen.  Een week later gingen we met hen drie dagen op huizenjacht.   De voorlaatste woning die we zagen, was een schot in de roos.  We waren alle drie even sprakeloos, ontroerd van de schoonheid van een typische woning aan de rand van het dorp Riogordo.  Alles klopte in het plaatje:  het huis, het domein, het uitzicht, de gemakkelijke toegang, de nabijgelegen faciliteiten,...  
De keuze was vlug gemaakt.  We ruilden ons vaderland België in voor onze Spaanse droom. 
Bienvenido en España!
www.hacienda-riogordo.com

Met de opening van Bed & Breakfast Los Montes in mei 2011 realiseerden wij onze jarenlange droom. Na overleg met onze jongste zoon, Robin, hadden we besloten om de stap te zetten. Stilaan werd het nu of nooit.  Ik had een mooie carrière uitgebouwd in de verzekeringswereld, terwijl Dirk al vele jaren volcontinu werkte in een chemisch bedrijf in de haven van Antwerpen. Steeds meer verlangden wij naar een ander soort leven. Een leven zonder jachtigheid, waar we tijd hebben voor elkaar en voor ons gezin.

Na lang zoeken waaronder in Australië, Zuid-Frankrijk en Noord-Spanje vonden we in Andalusië alles waarvan we droomden. We waren op slag verliefd op het heerlijke klimaat, de natuur, de ruimte, de rust, de cultuurpracht en de ongedwongen sfeer. Na heel Andalusië te hebben doorkruist zijn we tot de beslissing gekomen dat de Axarquía in Malaga ons het beste beviel.

Via een programma over Belgen die in Andalusië op zoek waren naar een eigendom, zijn we in contact gekomen met Hogar Creativo. Geert en Patricia hebben ons enorm geholpen om de streek te verkennen. Zij hebben ons  mee op sleeptouw genomen om eigendommen te gaan bekijken. We zochten een plek die goed gelegen was, goed bereikbaar, niet te ver van de kust, maar toch een plaats waar je tot rust kan komen. Daarnaast dienden we rekening te houden met onze zoon, Robin. Een jongen van 14, die weggetrokken werd uit zijn wereldje in België, diende ook naar school te gaan.

In juli vorig jaar hebben wij onze finca gevonden. Het was eigenlijk de eerste woning die we bezochten in de omgeving van Viñuela en die ons geschikt leek om B&B te starten.  Onze droom werd werkelijkheid.

Na overleg met Geert en Patrica werd een advocaat onder de arm genomen om de papiermolen op  gang te brengen. Eveneens via Hogar Creativo hebben we een aannemer aangesproken om  de nodige verbouwingswerken te realiseren.

In september was de aankoop van onze finca gerealiseerd en konden we beginnen plannen om naar Viñuela te verhuizen. Begin januari zijn we definitief naar hier gekomen. Robin is enkele dagen na onze aankomst naar zijn nieuwe school gegaan. Hij is er ondertussen goed geïntegreerd en heeft hier goed naar zijn zin. Hij spreekt trouwens al een aardig mondje spaans. Wij hebben een drukke periode achter de rug met de verbouwingswerken maar de B&B begint stilaan vorm te krijgen. Nog enkele weken en we kunnen starten.

Een droom die werkelijkheid werd.

Dirk en Martine

www.losmontes.be

Wij liepen al jaren met de gedachten rond om het avontuur op te zoeken en naar Spanje, en dan bij voorkeur naar Andalucía, te gaan emigreren. Een grote stap, die je niet zomaar zet en waarover je lang nadenkt en droomt, maar die vaak toch weer terzijde wordt geschoven door allerlei andere zaken, zoals je werk en overige persoonlijke omstandigheden. Zo ook bij ons; er waren al die tijd andere prioriteiten en ons avontuur zochten we in onze reizen naar verschillende landen.
September 2006 kwam echter het punt waarop we besloten serieus met onze emigratiedroom aan de slag te gaan en te bekijken of we deze waar zouden kunnen maken.
Inmiddels zijn er bijna twee jaar verstreken en hebben we de grote stap inderdaad gezet. Na een zoektocht van bijna een jaar, was 5 mei 2008 voor ons niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk “Bevrijdingsdag”. Op die dag werd bij de notaris de akte getekend en vanaf die tijd zijn wij de trotse bezitters van een huis in het plaatsje Arenas, gelegen in de Axarquía op zo’n 45 minuten van het vliegveld van Málaga.
Op 14 juli hebben wij vervolgens afscheid van Nederland genomen en zijn we naar ons nieuwe stekje vertrokken.
Momenteel zijn wij heel hard aan het werk om ons huis te verbouwen en te verfraaien met het uiteindelijke doel per 1 oktober 2008 te starten met onze Bed & Breakfast. Dat geeft ons op het moment nog te weinig gelegenheid om van de prachtige omgeving te genieten en ook niet onbelangrijk: goed Spaans te leren.
We houden ons nu bij onze prioriteiten en hopen “de schade” na afronding
van alle werkzaamheden meer dan genoeg in te kunnen halen.
Wij ervaren op dit moment dus nog maar in beperkte mate het echte Spaanse
leven, maar hebben nog geen moment spijt gehad van onze stap.
Het gemis van je familie en vrienden is nog wel aanwezig, maar gelukkig kunnen we naar verschillende bezoeken in de nabije toekomst uitzien.
Veel meer kunnen we tot nu toe nog niet echt vertellen, maar wij verzorgen over een tijdje graag een update voor wat betreft onze ervaringen. Hopelijk kunnen wij u dan berichten over een goede start van onze B&B Casa Agradable.
www.casagradable.com  Hans en Anne-Loes Schellekens

Het is nu 6 jaar geleden dat we het grijze België inruilden voor het mooie, zonnige Spanje. En geloof me, het leven is hier heerlijk! We wonen in Canillas de Aceituno, een wit bergdorpje in Andalucía, ongeveer een uur rijden van Málaga. We zijn hier al zeer goed ingeburgerd, vooral omdat we de Spaanse taal behoorlijk beheersen. Want zonder Spaans bereik je hier niet veel, vooral niet in een bergdorp. De mensen zijn heel vriendelijk en vrijgevig. Regelmatig krijgen we zomaar een zak vol heerlijkheden van datgene dat het land te bieden heeft: sinaasappelen, citroenen, druiven, avocado’s,...

Het maakt ons blij, het is een stille getuige van vriendschap en appreciatie. Andalusiërs zijn trots op hun land, ze beweren bij hoog en bij laag dat HUN olijfolie, HUN wijn, de beste is van heel Spanje, ja zelfs van heel de wereld. En misschien hebben ze nog gelijk ook. Op elk moment van de dag ben je welkom en staat er een glaasje ‘vino del terreno’, (=landwijn van eigen makelij) voor je klaar.

Het leven verloopt hier veel trager, minder gestresseerd dan in België. Hier heeft men nog tijd voor vele dingen én voor elkaar. Alles is ‘mañana’. Toch is dit soms ook een bron van ergernis: afspraken worden niet stipt nagekomen, een half uurtje te laat komen of helemaal niet opdagen vindt men helemaal niet erg.
Wie daar niet aan kan wennen, zal hier moeilijk aarden.

We hebben veel Spaanse vrienden, maar die krijg je niet zómaar. Ik zing in het plaatselijke (kerk)koor, de muziek en de liedjes zijn fantastisch, echt ‘flamenco’. Tijdens de feestperiodes trekken we erop uit om in menig dorp de kermissen op te luisteren. Dat is plezant en ook een manier om veel mensen en dorpen te leren kennen. Ik leerde ook samen met m´n Spaanse buren de ‘Sevillana’ dansen. Elk feest gaan we dan ook lekker uit de bol en er zijn hier veel feesten! Ieder jaar zijn we ook van de partij bij de jaarlijkse ‘matanza’ (=varkensslachting). We helpen bloedworst en ‘chorizo’ maken.

Een hele belevenis voor een stadsmens die nog nooit een varken van dichtbij had gezien. Alles gebeurt nog heel primitief maar dat heeft net zijn charme. Gelukkig kunnen we thuis genieten van de voor ons zo onontbeerlijke luxe. Er is hier voor elk wat wils: cultuur, natuur, lekker eten en heel veel zon!
We missen hier niet veel. Ons leven is rijk: een mix van Spaanse en Noord-Europese elementen. We nemen het beste van beide werelden. Na wat ‘probeersels’ op werkvlak en de nodige aanpassing aan een nieuwe cultuur hebben we ons leven weer onder controle. Johan werkt in een bedrijf dat airco, verwarming en zonnepanelen installeert, ik geef Spaanse les aan buitenlanders en Engelse les aan Spanjaarden. Ik werk ook parttime in een sanitairwinkel. Zo oefenen we elke dag de Spaanse taal en staan we met onze beide voeten in het echte Spaanse leven. Het is heel anders maar wel boeiend. We blijven hier, hier is onze nieuwe thuis. Het slechte weer, de verkeersopstoppingen, de criminaliteit, de hoge belastingen,...kunnen we heel goed missen. ¡Viva España!

Voor onze emigratie woonden wij in Valkenswaard, een leuk en levendig Nederlands dorpje tegen de Belgische grens. De laatste 5 jaren hebben wij ingezoomd op Spanje (vakanties en langdurige verblijven) om zo de plek van onze dromen te vinden. Nederland werd ons te benauwd, te druk, te vol, te onverdraagzaam met té veel files.

Sinds we in Spanje wonen hebben we wel de goed georganiseerde Nederlandse samenleving leren waarderen. Hier in het zuiden van Spanje duurt alles veel langer, is er meer bureaucratie en is het hebben van ‘een lange arm’ –lees: de juiste contacten- een noodzaak om snel iets geregeld te krijgen. Toch bevalt het ons hier prima, we hebben inmiddels een nieuwe vriendenkring opgebouwd, een leuk huis op de campo en we genieten van de rust en ruimte en de afwezigheid van files.

Wel is het niet zo evident om hier aan de kost te komen, de banen liggen niet voor het oprapen, reden waarom velen van ons emigranten een eigen bedrijf starten. Wijzelf zitten nog in opstartfase en werken hard aan onze nieuwe toekomst: Ine runt momenteel een verhuurbedrijf van vakantiewoningen gezien haar ruime ervaring in de woningverhuur in Nederland. Ikzelf kom uit het bedrijfsleven waar ik voornamelijk personeel coachte gaande van secretaressetrainingen tot managersopleidingen.

Het uitbouwen van deze tak is in het zuiden van Spanje een ware uitdaging maar beetje bij beetje krijg ik toch een voet binnen in de meer internationaal gerichte bedrijven en organiseer ik tevens meerdaagse cursussen voor buitenlanders (Nederlanders) die al dan niet onder de vorm van een incentive hier bij ons cursus komen volgen. Op hoop van zege!

Spanje is voor ons een erg mooi uitgestrekt land, zowel op cultureel als culinair vlak. 320 dagen per jaar kunnen genieten van de zon en elke dag getrakteerd worden op weidse zee- en bergzichten is een hele verademing. Een ander pluspunt is de Spaanse ongedwongenheid in schril contrast met de opgefokte sfeer van bij ons.
Het is hier kortom vooral veel gezonder wonen met veel minder stress.

Economisch gezien is het hier beduidend goedkoper leven met lage taksheffingen in tegenstelling tot België. Het goede weer blijft voor ons natuurlijk nummer 1 gevolgd door de afwezigheid van de dagelijkse ellenlange files waar wij nu eindelijk geen deel meer van uitmaken.
Gezien we hier nog zakelijk actief zijn ervaren we de ‘siesta’, de nonchalance van het volk in het nakomen van afspraken als een minpunt. Om een zaak te starten beschik je best over een goede financiële buffer aangezien alles hier 2x langer duurt dan in België. Maar eens van start is het wel meer relaxt zakendoen dan in de meeste Noord-Europese landen.

Voor ons was het globaal gezien geen moeilijke omschakeling aangezien we al 10 jaar lang de regio bezochten. Permanent in een land wonen is natuurlijk iets anders dan op vakantie komen. Als je eens de stap gezet hebt is het belangrijk te integreren. We leren dan ook beiden de taal en proberen ons zo goed als mogelijk aan te passen aan de Spaanse gewoonten en manier van werken.

Er zijn natuurlijk wel een paar dingen die we missen uit België: bruine suiker, onze overheerlijke chocolade en tevens curry . De vele vrienden en kennissen die op bezoek komen compenseren dit gebrek ruimschoots door regelmatig de grootste lekkernijen de grens over te smokkelen. Zoals gezegd: familie en vrienden komen dikwijls op bezoek dus ook op sociaal vlak is het gemis niet erg groot. Terugkeren zit er bij ons niet dadelijk in...we komen eigenlijk steeds liever terug na een bezoek aan België.